Bazen insanın içinden hiçbir şey yapmak gelmez ya…
Hani öyle büyük bir sebep de yoktur aslında.
Her şey yerli yerindedir ama sen yerinde değilsindir.
Son zamanlarda sokakta yürürken birçok yüzde aynı hâli görüyorum.
Otobüste camdan dışarı bakan biri…
Markette elindeki parayı hesaplayan bir anne…
Telefonuna bakıp uzun uzun susan gençler…
Sanki herkes aynı cümlenin içinde ama kimse yüksek sesle söyleyemiyor.
Garip bir yorgunluk var.
Bedende değil sadece… ruhta.
Eskiden yorgunluk çalışmaktan olurdu,
şimdi düşünmekten oluyor.
“Yarın ne olacak?” sorusu,
insanın omzuna görünmeyen bir taş gibi oturuyor.
Ama şunu da fark ediyorum:
Ne kadar zor zamanlardan geçersek geçelim,
insan hâlâ küçücük şeylerle tutunmayı biliyor.
Bir çayın ilk yudumu…
Sobaya atılan odunun sesi…
Uzaktan gelen bir ezgi…
Ya da hiç beklemediğin anda gelen samimi bir mesaj:
“İyi misin?”
En çok bu soru dokunuyor insana.
Çünkü çoğu zaman kimse gerçekten sormuyor.
Sorsa da cevabı dinlemiyor.
Belki de bugün büyük laflar etmeye gerek yok.
Ne uzun uzun tartışmalara girelim,
ne de dünyanın bütün yükünü bu köşeye sığdıralım.
Gel bugün şunu yapalım:
Biraz yavaşlayalım.
Koşmadan yürüyelim…
Cevap vermek için değil, anlamak için dinleyelim…
Ve en önemlisi, güçlü görünmeye ara verelim.
Çünkü insan bazen güçlü olmak zorunda değildir.
Bazen sadece yorulmuştur.
Ve yorulmak… ayıp değildir.
Unutuyoruz galiba:
Hayat dediğimiz şey büyük zaferlerden çok,
küçük dayanışmalarla ayakta duruyor.
Bir kapıyı tutmak…
Birine yol vermek…
Bir dostu aramak…
“Ben buradayım” demek…
Belki dünya böyle kurtulmayacak.
Ama birinin günü kurtulacak.
Bazen bütün mesele zaten budur.
Şimdi bu yazıyı okuyan sana küçük bir şey söylemek istiyorum:
Eğer bugün kimse sana “iyi misin” demediyse…
Ben diyeyim.
İyi misin?
Değilsen de sorun değil.
İnsan her gün iyi olmak zorunda değil.
Ama şunu bilmek güzel:
Geçer.
Gerçekten geçer.
Çünkü hayat,
ne kadar sert eserse essin,
insanın içinde küçücük bir umut bırakmayı hep başarır.
Ve belki yarın…
Bugünden biraz daha hafif olur.